چقدر سخته تو چشای کسی که تموم عشقتو ازت دزدیده و به

جای اون یه زخم

همیشگی به قلبت داده زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و

نفرت بشی حس کنی که

هنوزم دوسش داری چقدر سخته دلت بخواد سرت را باز به

دیواری تکیه بدی که یه

روزی زیر آوار غرورش له شدی چقدر سخته تو خیالت ساعت ها

باهاش حرف بزنی

اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک ، گونه هات را

خیس کنه اما مجبور

باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری ، چقدر سخته

گلهای آرزو تو باغچه دیگری

ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و بعد زیر لب آروم بهش بگی

گل من باغچه نو مبارک